تاریخ ابزار

shir o khorshid - اشعار هیلا صدیقی


دانلود نسخه صوتی

بابا

ببین بابا کنار قاب عکست ، دوباره رنگ دریا را گرفتم

 دوباره لا به لای خاطراتم ، سراغ بوی بابا را گرفتم

سراغ خنده های مهربانی ، که بر روی لبت پروانه میشد

میان سیل نامردی برایم ، فقط آغوش تو مردانه میشد

غبارخستگیها ر اکه هرشب ، دم در، از نگاهت می تکاندی

همیشه فکرمیکردم که دردل ، تمام بار دنیا را نشاندی

دوباره دیر میکردی و شبها ، کنار تخت خوابم می نشستی

منوتصویریک خواب دروغی ، تو با بوسه غمم را می شکستی

ترا می دیدم از لای دو چشمم ، که روی صورتت جای ترک بود

دوباره قصه تردید و باور ، دوباره سهم چشمانت نمک بود

تو بودی و خیال آسوده بودم ، که تو فکر من و آینده بودی

تومیگفتی سحرنزدیک اینجاست ، و بر این باورت پاینده بودی

ببین بابا که حالا از سر ما ، هزار و یک وجب این آب رفته

از آن وقتی که رفتی چشم تقویم ، به پای راه تو در خواب رفته

ببین حالا شب و تنهایی و درد ، که چشمان مرا تسخیر کرده

سحر جامانده پشت این هیاهو ، بگو بابا چرا تأخیر کرده ؟

شبی در کودکی خوابیدم وصبح ، تمام آرزو ها مرده بودند

تمام سهم من از کودکی را ، به روی دست بندت برده بودند

ترا بردند از این خانه وقتی ، که چشم مادرم رنگ شفق بود

من و یک سنگرازجنس سکوتم ، تو جرمت ایستادن پای حق بود

من و فردای من قربان خاکت ، که ما قربانی این خانه بودیم

تو را بردند اما من که هستم ، که ما هم نسل یک افسانه بودیم

تو را بردند از این خانه اما ، تمام شهر بویت را گرفته

ببین بابا بهاران بی تو آمد ، که رنگ آبرویت را گرفته

تورفتی تاکه بعد ازتودرین شهر ، تمام خانه ها آباد باشند

تمام بچه ها در فکر بازی ، و بابا ها همه آزاد باشند


هیلا صدیقی

+ نوشته شده توسط محمد جواد در شنبه چهارم شهریور ۱۳۹۱ و ساعت 1:3 |

دانلود ویدیو

زن ایرانی

سرزمینم خاک افسونگر دل خاورمیانه
نام تو تاریخ تو مردان کویت جاودانه
من زن ایرانی ام ایرانی از جنس تن تو
هم صبور و هم غیورم طفلی از آبستن تو
من زن ایرانی ام همسایه و هم نسل شیرین
خواهر تهمینه و هم قصه ی پوران و پروین
من زن ایرانی ام اهل تمدن
زاده پارس مثل دریا می‌خروشم
من خلیج ‌ام تا ابد فارس
من زن ایرانی ام یک چشمه شرم ناب دارم
قد صدها سد سیوند پشت چشمم آب دارم
من زن ایرانیم می سازمت با خشت جانم
میزنم تا سقف تو صدها ستون با استخوانم
من زن ایرانی ام ایرانی از جنس تن تو
هم صبور و هم غیورم طفلی از آبستن تو

+ نوشته شده توسط محمد جواد در پنجشنبه دوم شهریور ۱۳۹۱ و ساعت 11:49 |

دانلود ویدیو

سبز است دوباره

از خاکم و هم خاک من از جان وتنم نیست

انگار که این قوم غضب هم وطنم نیست

اینجا قلم و حرمت و قانون شکستند

با پرچم بیرنگ بر این خانه نشستند

پا از قدم مردم این شهر گرفتند

رای و نفس و حق همه با قهر گرفتند

شعری که سرودیم به صد حیله ستاندند

با ساز دروغی همه جا بر همه خواندند

با دست تبر سینه این باغ دریدند

مرغان امید از سر هر شاخه پریدند

بردند از این خاک مصیبت زده نعمت

این خاک کهن بوم سراسر غم و محنت

از هیبت تاریخی اش آوار به جا ماند

یک باغ پر از آفت و بیمار به جا ماند

از طایفه ی رستم و سهراب و سیاوش

هیهات که صد مرد عزادار به جا ماند

از مملکت فلسفه و شعر و شریعت

جهل و غضب و غفلت و انکار به جا ماند

دادیم شعار وطنی و نشنیدند

آواز هر آزاده که بر دار به جا ماند

دیروز تفنگی به هر آیینه سپردند

صدها گل نشکفته سر حادثه بردند

خمپاره و خون بود و شب و درد مداوم

با لاله و یاس و صنم و سرو مقاوم

آن دسته که ماندند از آن قافله ها دور

فرداش از این معرکه بردند غنائم

امروز تفنگ پدری را در خانه 

بر سینه فرزند گرفتند نشانه

از خون جگر سرخ شد اینجا رخ مادر

تب کرد زمین از سر غیرت

که سراسر فرسود هوای وطن از از بوی خیانت

از زهر دروغ و طمع و زور و اهانت

این قوم نکردند به ناموس برادر 

امروز نگاهی که به چشمان امانت

غافل که تبر خانه ای جز بیشه ندارد

از جنس درخت است 

ولی ریشه ندارد

هر چند که باغ از غم پاییز تکیده

از خون جوانان وطن لاله دمیده

صد گل به چمن در قدم باغ بهاران

می روید و صد بوسه دهد بر لب باران

ققنوس به پا خیزد و با جان هزاره

پر می کشد از این قفس خون و شراره

با برف زمین آب شود ظلم و قساوت

فرداش ببینند که سبز است دوباره

 هیلا صدیقی- 28 مهر 89

 

 

+ نوشته شده توسط محمد جواد در دوشنبه ششم تیر ۱۳۹۰ و ساعت 16:31 |
 

 دانلود ویدیو


کلاس درس خالی مانده از تو


هوا بارانی است و فصل پاییز                                          گلوی آسمان از بغض لبریز
به سجده آمده ابری که انگار                                           شد ه از داغ تابستانه سر ریز
هوای مدرسه بوی الفبا                                                  صدای زنگ اول محکم و تیز
جزای خنده های بی مجوز                                              و شادیها و تفریحات ناچیز
برای نوجوانی ها ی ما بود                                              فرود خشم و تهمت های یکریز
رسیده اول مهر و درونم                                                 پر است از لحظه های خاطرانگیز
کلاس درس خالی مانده از تو                                          من و گلهای پزمرده سرمیز
هوا پاییزی و بارانی ام من                                               درون خشم خود زندانی ام من
چه فردای خوشی را خواب دیدیم                                    تمام نقشه ها بر آب دیدیم
چه دورانی چه رویای عبوری                                           چه جستن ها به دنبال ظهوری
من و تو نسل بی پرواز بودیم                                            اسیر پنجه های باز بودیم
همان بازی که با تیغ سر انگ                                         به پیش چشمهای من تو را کشت
تمام آرزو ها را فنا کرد                                                    دو دست دوستیمان را جدا کرد
تو جام شوکران را سر کشیدی                                        به ناگه از کنارم پر کشیدی
به دانه دانه اشک مادرانه                                                به آن اندیشه های جاودانه
به قطره قطره خون عشق سوگند                                   به سوز سینه های مانده در بند
دلم صد پاره شد بر خاک افتاد                                           به قلبم از غمت صد چاک افتاد
بگو ـ بگو آنچا که رفتی شاد هستی؟                            در آن سوی حیات آزاد هستی؟
هوای نوجوانی خاطرت هست؟                              هنوزم عشق میهن در سرت هست؟
بگو آنجا که رفتی هرزه ای نیست ؟                              تبر تقدیر سرو و سبزه ای نیست ؟
کسی دزد شعورت نیست آنجا؟                                     تجاوز به غرورت نیست آنجا؟
خبر از گورهای بی نشان هست ؟                                   صدای زجه های مادران هست؟
بخوا ن همدرد من هم نسل و همراه                               بخوان شعر مرا با حسرت و آه 
دوباره اول مهر است و پاییز                                           گلوی آسمان از بغض لبریز
من و میزی که خالی مانده از تو                                     و گلهایی که پزمرده سر میز

 

+ نوشته شده توسط محمد جواد در دوشنبه ششم تیر ۱۳۹۰ و ساعت 15:54 |
 

از خاك سكوت آتش فرياد بسازيم

ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم ... ما بیشماریم

از خاك سكوت آتش فرياد بسازيم
من با تو و ما ميهني آباد بسازيم

تا سيد ما باشد و ما عاشق ايران
صد واقعه چون دوم خرداد بسازيم

انديشه و علم و قلم اسباب بلوغند
نسلي پر از انديشه آزاد بسازيم

با پرچم اصلاح بر افراط بتازيم
منشور برافراشته داد بسازيم

صدها نفر اين مكتب صدساله نوشتند
صدهاي دگر با همه آحاد بسازيم

صد كوه برافراشته در راه نشيند
ما تيشه‌اي از مكتب فرهاد بسازيم

اين موج به پا خاسته دريا شود آخر
دريا شده و ميهني آباد بسازيم

شعر از هیلا صدیقی

+ نوشته شده توسط محمد جواد در جمعه سوم تیر ۱۳۹۰ و ساعت 16:13 |